ردِ دستهات هنوز رو پوست صورتمه که پشتش هیچ احساسی نبود.. هیچ احساسی نبود.. یه دوستی می گفت که نفرت هم یه احساسیه مثل دوست داشتن! که باید دوطرفه باشه ولی من میگم همه ی احساسای دنیا باید دوطرفه باشن. مثل دوست داشتن مثل نفرت مثل بی تفاوتی. که من این روزها تمرینش می کنم. که من پیش از این تمرینش کردم. که من تو کل زندگیم تو تمام رابطه های داشته و نداشته ام تنها فعل بی تفاوتی رو تمرین کردم.. صرف کردم. اما همیشه برخلاف روزهای مدرسه با فعل مفرد مخاطب شروع کردم. می بینی؟! درسهای روزهای مدرسه هیچ وقت به کارمون نمیان! واقعیت چیز دیگه ایه..

بی تفاوتی

بی تفاوتم

بی تفاوتیم

تمرین می کنم: بی تفاوتم.. بی تفاوتی.. بی تفا..

دلم یه تو می خواد که وجود داشته باشه. با یه سازدهنی. لای دستهاش، روی لبهاش.. که همه ی خودش رو با پشت قوزکرده داره فوت می کنه توی سازدهنی ش! دلم یه تو می خواد که آروم باشه، آروم... با یه من! که از پشت سرت خیره بشه به قوز پشتت، به استایل موهات.. به برق ساز دهنی ت. که داری فوت می کنی، همه ی وجودت رو، لای دستهات، توی ساز دهنی ت. آروووم.. آروم..

برای من..

..

من..

..

آرووم..

...

در مراسم خاکسپاری استاد احمد عاشورپور

هوا سرده. تا چشم کار می کنه برفه و سپیدی. سرماش سوز هم داره. با هر بادی که می وزه سوزش می پیچه تو تن آدم و یه لرزش خفیف. کنار خیابون ایستاده ایم تا مینی بوسها برسن. به خاطر برف و وضعیت خاص جاده ها تعداد مینی بوس کمتر از چیزی ست که قرار بود باشه و جمعیت هم بیشتر از او چیزی که به خاطر وضعیت خاص هوا انتظار می رفت. اما جایی چیزی هست... شاید گرمایی که تو یه صدا ست یا شور و حرارتی که تو یه ترانه ست. آتش ترانه ای که با هر بار زنده شدن یخ یه خاطره ی قدیمی رو آب می کنه. ماشین ها می رسن و آدمهایی که لبخند می زنن و به هم احترام می گذارن بدون اینکه به همدیگه فشار وارد کنن یکی یکی سوار می شن.

" آخ تی حال می حالای / سیمای جانای / تی سر می بالای / سیمای جانای / بنازم آی دل / تی آمونا / نتانم آی دن / ده تی شونا" زنهای داخل مینی بوسن که همه با هم دم گرفتن. بی هیچ اشکی و صدای اونهاست که تا رسیدن به بی بی حوریه آدم رو وادار به فکر کردن راجع به مراسم خاکسپاری یک مرد می کنه. چیزی متفاوت با آنچه که تا حالا دیدیم و شاید بعدها ببینیم. تشییع کنندگانی که صرف ادای دین و احترام آمده اند نه بیداد کردن و بر سر کوبیدن. احترام به مردی که وجود و استعدادش رو سرمایه ی یک قوم کرد و بر هویت منحصر آن با صداش تاکید کرد. مردی که سالها از کوههای سبز و مه آلود گیلان گفت و بارش یکریز ابرهای سیاهش. از آفتابِ خیزان و دریای توفانیش. از سبزه ها و بنفشه ها و پامچال هاش. از تلارها و شالیزارهاش. از وجین باغهای چایی. از جمعه بازارش. از آمدنهایی که همراه بهار وعده داده می شد و انتظار... از بی وفایی های دخترانِ سیاه چوم گیل با زلفهای ابریشمی. از انگشتری ها و دستمالهای سرخ ِیادگاری.

"من بیجار کاری نوکونم ماری / اوهوی مار / من خانه کاری نوکونم ماری / اوهوی مار / عزیز بوکونای می کارا / دختر بوکونای می کارا / تره گوشوار فگیرم ایمسال بهارا " زمین، زمینی که دختران و زنانِ بجارکار ِترانه هاش همه ی هستی شون رو با شونه های خم کرده خالی کردن روی شالیزارهاش، حالا واسه اینکه این بزرگ مرد رو واسه همیشه تو دلِ خودش می خوابونه، با برف رو سفید شده و انگار که لباس عروسی به تن کرده و سفیدی ِوسیعش، سیاهی حقیر لباس آدم ها رو انکار میکنه. که ضرورتی نداره رنگ مشکی به بهانه ی جاودانگی ِ یک انسان.

"خروسخوان بو من و اون مست و مستانه / دور از چومان یگانه و بیگانه / تا کوه دامن بوشوییم شانه به شانه / زیر داران سبزه یه سر / چشمه یه ور / خوش بنیشتیم رو به خاور" هوا سرده. سوز هم داره. اما وایی از هیچ دم سردی یی نیست و دادی از دستی که به اکراه از بغل بیرون آورده بشه. آدمهای شناس و ناشناس بی شماری که حضورشون تاکید بر بزرگ بودن استاد داره. آدمهایی که نگاهشون همه تحسینه. شاید آنجا که می گن یک تافته ی جدا بافته! و دستهاشون که با سینه ی سپرکرده عکس های استاد رو محکم در آسمان نگه داشته و واژه هایی که تصویر نهایی استاد هستند:« صدا، صدا، تنها صداست که می ماند...» و سرخی آسمان نه به خاطر سیلی ِسردِ زمستان، که آسمان آتش به جان و از عاشقان است.

"اگه می یار ایسی راهانا بیا / اگه راهان نوبو باغانا بیا / اگر دینی کی دوشمن در کمینه / سفید ماهی بوبو روخانا بیا" و سیل جمعیتی که با خطر جاده های یخ زده خودشون رو رسونده ن تا بدن استاد رو به زمین این شهر بسپرن. انزلی که استاد در آنجا متولد شد، تحصیل کرد و برای اولین بار عاشق شد. شهری که عمری شبهای مهتابی ِساحلش میعادگاه دلدادگانِ ترانه هاش بود که به هم وعده می دادند. "یاد او مهتابی شبان / کی شومی دریا لبان / تی مو ماچی دیی / می شانه رو باد لیلی / سورخ دسمالا داری / ایسه می یادیگاری / وعده با من نایی / ایه تره یاد لیلی" امشب آسمان مهتابی ست اما بعید میدونم که دریا آرام بگیره.

یادمه به چشم های آبیش زل می زدم و پرسیدم: «چرا این همه واسه لیلی شعر خوندی؟ لیلی کی بود؟» صدای خنده ی تمام کسانی که با من دورش حلقه زده بودن تو گوشم پیچید و شاید دلخورم کرد! با چشم های آبیش واسه چند ثانیه زل زد تو چشمهام و گفت:« آخه دختر جون تو از نوه ی منم کوچیکتری، چی بهت بگم آخه؟! » به یاد تمام ترانه های سبزی که نثار لیلی و گیلانم کردی، حالا لیلی نام اسطوره ایِ زنانِ زمین من است. مردی از نژاد و زمین ِخودم، تو رو به ابدیت می سپرم. صدات جاوید...

"می جانی تو کاس کولی / تو هتو ئی دسته گولی / سِبا مانی سورخه جولی / کِلالی جانم کِلالی جانم کِلالی"

...................................................................................

پ ن: مطلب آرشیوی و مربوط به مراسم خاکسپاری استاد می باشد که پیش از این در مجله دانشجویی شالیز چاپ شده بود.

پ ن: پیشاپیش پوزش می طلبم به خاطر مطلب تکراری:)

پ ن: مرسی از عامر که به نمایندگی از هم نسلی هام خروس خوان استاد رو در مراسم اجرا کرد

امشب شب ِکریسمسه و من ناخودآگاه یاد دخترکِ کبریت فروش می افتم که الآن سردشه و لنگه کفشش افتاده وسط خیابون...

من یه کودک هفت ساله دارم که خیلی بیشتر از اون چه که باید در درونم زنده مونده. نمی دونم چرا تا این حد پر و بال گرفته و هیچ تصمیمش رو نداره که از درونم بکنه و بره. این عکس العمل های آنی و شتابزده، این خنده ها و گریه های لحظه ای و بی مقدمه، این شادی های زودگذر و خوشی های سبکسرانه مال تینای 22ساله نیست. این دیالوگهای نانجیب فقط کودکانه های درونم رو نشون آدمها میده و وَر ِ هفت ساله ش رو. من ِهفت ساله همه ی اون چیزی نیست که تو این 22سال پرورش دادم. باید نشون بدم که پشت این خنده ی همیشگی م که به پهنای صورتمه گاهی هم بلدم که عمیق فکر کنم. به اندازه ی تمام کتابهایی که خوندم و جدالهای ذهنی ئی که داشتم. به اندازه ی تمام مونولوگهایی که شبها موقع خواب و روزها وقت راه رفتن داشتم، وقت کشیدن، خوردن، خوندن، نگاه کردن. من بلدم عمیق باشم به اندازه ی من ِ 22ساله م.

باید به اون دسته از دوستهایی که من رو به خاطر من ِهفت ساله دوست دارن بگم که دیگه وقت ِپوست انداختن شده، وقت ِبزرگ شدن. وقتِ کشتن این کودک درونم. ممکنه خیلی وقتها واسه شما دوست داشتنی باشه اما تو زندگی شخصی م دچار مشکلم کرده. بخواب فرزندم..

عکس از no-words

گفت: _ من و همسالانم جوانی نکرده پیر می شویم.

گفتم: _ آینده پاداش این مشقتها را خواهد داد.

گفت: _ سالهایی را که از دستمان رفته چه کسی به ما پس می دهد؟

نگاهی به من انداخت و گفت: _ من یک زندگی بیشتر ندارم.

……………………………………………………………………..

سیمون دوبووار، همه می میرند، نشر تنویر

این همه احساس پوچی که می کنم. اینکه به خاطر هر کار کرده و ناکرده ای دائم احساس گناه می کنم. این که این همه هی از دست آدمها دلم می گیره. اینکه مدام با خودم تکرار می کنم آدمها عذابم میدن. اینکه دائم احساس بدبختی می کنم با وجود لیوان چایی و بسته کیت کتی که همیشه بهم یادآوری کرده دلخوشی تو همین لذتهای کوچیکه. اینکه پدری هنوز هست و من که میتونم وقتی که خوابه انگشتهام رو لای موهاش فروببرم و ببوسمش بی اینکه گله کنه که هنوز خوابش نبرده از خواب بیدارش کردم. اینکه روی تنم هیج جای زخمی نیست یا هیچ جای چوبی. اینکه دائم به خاطر نبود این جای زخم ها عذاب وجدان دارم. اینکه می دونم دو فردای دیگه نمی تونم ادعا کنم که منم سهمی داشتم اینکه دوست دارم منم قدمی ور دارم و نقشی داشته باشم اما هیچی. اینکه احساس می کنم از من با هویت خاص خودم چیزی باقی نمونده و اینکه احساس کنم انرژیی که به گزارش مهندس فاروقی موقع نگاه کردن و حرف زدن با دیگران بهشون منتقل می کردم دیگه تو وجودم نیست. اینکه احساس می کنم از اون موجودیت پر تحرک حالا یه موجود خنثی باقی مونده که خیلی وقتا سکوت میکنه و از کسی که نباید می شنوه که کم حرفه. این که احساس تن پروری دارم شدید و اینکه بی هیچ انگیزه انگار فقط منتظر یک اتفاقم. این که هیچ نوشتنم نمیاد و اینکه این همه بی روح و بی تفاوت و ماست شدم. می خوام بدونم همه ی این ها به خاطر دوره های روانی شومیه که گاه و بی گاه به سراغ آدم میاد و بعد خودش ول میکنه یا وضع خرابِ مملکته که این شکلیم کرده؟ اینکه وقایع شوم پی در پی سال 88 تو مبحث خونوادگی و سیستم مملکتی این جوری بدبینم کرده یا کلن بی انگیزگیم اود کرده و از زندگی ساقطم کرده؟ اینکه کلا شخصیتم این جوری منفعل شده یا همون دوره های روانی کذائی باعث شده که چنین توهمی داشته باشم؟ کلنا حسم میگه که از تینا و سیستم و اصطلاحات خاصش تو تعریف کردن وقایع و رویدادها چیزی باقی نمونده جز یه سری سوالا و چراهای بی خود و پی در پی. یادم باشه این چرا گفتن های بچگانه رم ترک کنم. همین چراهایی که متین و نوید همیشه با لحن مضحکی اداشو در میارن..الآن باز تینا می پرسه: چرااا؟!!!

این روزا شاید مفیدترین کار دنیا ورق زدن دفتر شعرهای اون دورانِ مامان و باباهامون باشه! دفترهایی که حالا دیگه گذر سالها رنگ ورق هاشون رو زرد کرده.. کتابهایی که برگهاشون تو نم و رطوبت این سالها دیگه پوسیده شدن و کاغذهاش با هر حرکتی لای انگشتهات پودر می شن. اما شعر های این دفتر و کتابها با تمام زردی و پوسیدگی کاغذهاشون عمیق تر از هر وقت دیگه ای دارن نفس می کشن. کافیه که اونها رو از زیر تخت هامون بکشیم بیرون تا دوباره صدای داروگ های نیما و قاصدکهای اخوان و شبانه های شاملو رو بلندتر از چهل سال پیش بشنویم.

نمی دونم چطور میشه که یه فیلم طوری ساخته میشه که آدم پا به پای شخصیت منفی فیلم حرکت میکنه و همه اش نگرانه که نکنه اتفاقی واسش بیفته.

نمیدونم چرا دن اونز لحظه ی آخر که بن وید تو چشاش بهش خیره شد بهش نگفت که افراد تو هم از پشت بهم شلیک کردن. شایدم اصن به خاطر همین بود که بن وید اون اسلحه ی نفرین شده ش رو کشید و ترتیب همه ی افرادش رو داد. من اگه جای کارگردان فیلم بودم تو نمای آخر فیلم، هفت تیر بن وید رو با مسیح مصلوب روش میدادم به ویلیام و یه جانی با شعور دیگه رو تو سکانس آخر فیلم متولد میکردم چون اصولا معتقدم ویلیام پتانسیل ش رو داشت که یه جنایتکار شریف و درست حسابی بشه.

اینم چند تا از دیالوگهای فیلم که از نظرم با ارزش بودن:

_ "هر مسیری در چشمان یک مرد درست است اما خداوند به قلب رسیدگی می کند."

_ "تو هنوز یه پای خوب داری، چرا برای رفتن به خونه ازش استفاده نمی کنی؟ "

_ «انتظار داری چی بگه؟» _«ازش انتظار دارم یه چیز منطقی بگه! چیزی که می تونه دو نفر رو نجات بده.» _«یه نگاهی بنداز بن، موضوع چیه؟! نمی خوای ببینی؟»

_ «تو ما رو از دست اون سرخپوستها نجات دادی.» _«من خودم رو نجات دادم» _«تو ما رو به طرف تونل بردی، تو کمک کردی فرار کنیم» _«اگه توی تونل یه اسلحه داشتم ازش بر ضد شما استفاده می کردم.»

های مردم! ما اینجا حالمان خوب است. خوشی حسابی زده زیر دلمان و ما از فرط شادی جدا نمی دانیم خودمان را به کدامین دیوار بکوبیم! خلاصه کسی نگرانمان نباشد.

دیانا می گفت انگار که یه امتحان مهم رو خراب کرده باشم، اون طوری ناراحتم. یاد زنعمو می یفتم که ظهر زنگ زده بود بهم که ناراحت نباشم، که فدای سرم. می گم زنعمو دقیقا کدوم قسمتش فدای سرم؟! اینکه اگه تو چهار سالی که گذشت، نگران این چهار سال آینده بود و یکم مردمداری می کرد الآن دیکه همین نگرانی رو هم نداره؟! الآن دیگه گوی و میدون دستشه و می تازه! یاد لحظه ای می یفتم که رو بالکن واستاده بودم و نگاهم به جماعت ماشین سواری بود که پیروزی از پیش تعیین شده شون رو داشتن جشن می گرفتن. یاد مردی می یفتم که سرش رو از پنجره ی ماشین بیرون آورد و رو بهمون گفت: "بیاید! بیاید بیرون مارو ببینین!" یاد خودم افتادم که اون لحظه دستهام رو گذاشتم رو سرم و دوئیدم تو اتاق. خودم رو انداختم رو تخت و هق هق زدم... به حال خودم.. به حال بابام.. به حال اون سوپوری که سپیده نزده داشت خیابون رو جارو می کشید و دوستش بهش گفت: "هی! برادرت رای آورد که!" و کینه کردم.. کینه کردم.. از اون مردی که سرش رو از پنجره آورده بود بیرون.. از اون سوپوری که بی خبر از همه جا تو سیستم دموکراسی به اندازه من حق رای داره.. کینه کردم. از سیستم دموکراسی. از سیستم دموکراسی که عدالتش این طور ناعادلانه ست! این جا مردم همه تو سکوتن.. یه سکوت مبهم.. یه جور شُک شاید.. انگار که یه غمی رو با خودشون حمل می کنن. یه جا تو قلبشون.. همراهشون.. تو تاکسی ها.. تو خیابون ها.. تو بانک ها.. هیچ کس هیچی نمی گه و همه مبهوتن..

امروز دیگه نه قلبم که تمام تنم درد می کنه..

......................................................................

پ ن: یاد حرف تارا میفتم که در راستای نحسی سال88 می گفت اگه یکی امسال هم رای بیاره دیگه تا پایان 88 نیازی به هیچ اتفاق شوم دیگه ای نداریم.

88 تا حالاش پر بود از اتفاقهای بد و بی هنگام. این اتفاق های بلافاصله اگر هم سرخوشانه شروع کرده تو زندگیم جا کردن، شمردن روزهای خوشش با انگشتهای دستهام به 10 نرسیده که لج کرده و سر ناسازگاری گرفته. اصلا این 88 با اون عید ِعجیب غریبش که نه بوی هفت سین می داد و نه پول تازه، از همون اولش سنگ بنا رو بد گذاشت. ماجراهای شوم، نه گاهی که بی شرمانه به تکرار به تن روزهام ناخن می کشن. بی هیچ فاصله...

88 برای من با اون شکل دایره ای هشتش نه به معنای بی نهایت و بی نهایت که با شکل مثلثی و شیب دارش تداعی سراشیبی و افتادنه..

از وقتی زمین چرخید و ما به تلاقی یکدیگر درآمدیم

همه چیز به گردش درآمد:

سر من

دستهای تو

و مردمک هایی که زیر بار نکبت پوسیده بودند

یادم می آید

عصرها هیچ جایی نبود

جز

وسط صدای تو

که هی کوتاه می شد

کوتاه

کوتاه

به خواب می رفتم

و خواب بادبادک های بی دُم می دیدم

اما حالا

حتی شبها میان خواب

خوابم نمی بَرَد

و خواب کابوس های گندیده می بینم

باید از اول می دانستم

اصلا زمینی در کار نیست که چرخیده باشیم

همه چیز همین جا خلاصه می شود

کنار همین کتابخانه

روی همین تخت

و پشت میزی

که به نفرین کتابهای پوسیده گرفتار آمده

تو عقیم شده ای

و شاعرانگی ات بیشتر کاریکاتوریست ها را به یادم می آوَرَد

انگار شماره عینکت بالا رفته

که نمی بینی

کسی از روبرو حرف می زند

با چشم هاش

دست هاش

و پاهایی که عصبی تکان می خورند

بیشتر از آنچه گفتنی باشد

فریاد می کشد

و خودش را به هوا می سپارد

چقدر فاصله؟

چقدر؟

همه به خشکی رسیده اند

من هنوز

وسط اقیانوس

از خودم

برای کوسه ها آواز می خوانم

کوسه ها موجودات باشعوری هستند

از میان تمام آوازهایی که نمی شنوند

برای هر کس دردمندتر است

آب بیشتری بالا می آورند

تو را باید به کوسه ها بسپارم

خودم را به جزیره ای

که نه تلفن، نه کافی شاپ

نه بهانه ای برای قدم زدن دارد

ما دیگر به دیدار هم نخواهیم آمد

و قلب هایمان سر جای اولش خواهد تپید

تو

به اتاقت برگرد

و خودت را برای یک خواب آلودگی ِعمیق تاریک کن

من همین جا خداحافظی می کنم.

.....................................................................................

انسیه کریمیان، از مجموعه شعر سوت هایی برای یک طرف نوار خالی

بهش می گم من با داشتن یه پسر چاق مثل مال تو که ویلن رو هم خوب بزنه احساس خوشبختی می کنم. وقتی که چشماش رو مظلوم میکنه و عاجزانه ازت می خواد که بهش اجازه بدی یه برش دیگه از کیک شکلاتی باقی مونده از شب تولدت رو بخوره. وقتی ازت می خواد که دوباره واسه ش پلو بریزی و از ترس اینکه تو فاصله خورشت ریختن، پدرش بخواد مخالفت کنه یا چیزی بگه، ساکت می مونه و نگاهش رو از همه می دزده. من به این ها می گم بهانه های ساده و کوچک خوشبختی! همون جا هم بهت گفتم. واسه ت مثال فیلم کاغذ بی خط رو زدم و گفتم من این بهانه های ساده رو دوست دارم. با وجود اینکه می دونم همه ی این ها مثل تمام خَرمالو گفتن های فیلم کاغذ بی خط بالاخره یه روزی واسه م عادی می شه. مثل تمام دفعاتی که دخترم مثل دخترش بخواد به خیار بگه موز سبز. می گم روزمرگی همه ما ها توش اتفاقات و تیکه های خوب داره که واسه خودمون عادی شده ولی واسه دیگران نه. که ما نمی بینمیشون ولی دیگران چرا! مثل چاق بودن پسرِ تو، مثل خَرمالو گفتن دختر هدیه تهرانی تو فیلم. مثل تمام حس های روزمره ی دیگه یی که تو ی اون تابلوی جلوی در ورودی خونشون تاپونده شده بود. میگم: یادته؟! تابلو طرح یه گل بود که نقاشی شده بود و گلدونش.. گلدونش همین قوطی های حلبی روغن لادن بود. (همین قوطی های حلبی روغن لادنی که همه مون اگه تو خونه های خودمون نه، تو خونه های خاله ها و عمه هامون حتما دیدیم) همین طرح آشنای گلدونش باعث شد که ببینمش و شاید تا حالا به خاطر بسپرمش. نمی دونم شاید ساده از کنارش گذشته باشین ولی من توی اون تابلو با اون گل و با اون گلدون یاد تمام روزمرگی هایی افتادم که تو قوطی های حلبی روغن لادن خونه ی همه ی ما ها کاشته شده. این گلدون حتما اتفاقهای خوب دیگه ای هم لابه لای روزمرگی هاش داره. به افسانه گفتم کافیه که ببینتشون. بهش گفتم که سعی کنه این رنگهای خوب رو ببینه. به افسانه با چشم های سبزش...

دلم می خواست می رفتی ایستگاه مترو و هی عکس می گرفتی. از نگاههای سرد آدمها وقتی که خیره می شن به پنجره های مترو. از دیوارهای سیاهی که با سرعت از کنار پنجره های مترو رد می شن. از درهایی که باز می شن و از آدمهایی که می دوئن. از بیل بوردهایی که بی تفاوت به آدمها حرف می زنن و از آدمهایی که بی تفاوت به بیل بوردها فقط می رن. از سرعت آدمها و از انعکاس پاهاشون رو زمین ایستگاه و از تمام چیزهای سرد دیگه. دلم می خواست می رفتی اونجا و فقط عکس می گرفتی. یه عالم عکس با تمام حس هایی که من می خوام..

تمرین نوشتاری کارگاه بازیگری

موضوع: نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته

اون جا که از حالت سجده به سمت صدای خدا تا پشت پرده ی سن چهار دست و پا دوئیدم و اون جا که آقای کارگردان جیغ می زد خانوم توحیدی ی ی ی ی ی و من اون رو کلافه و چنگ انداخته به موهاش پشت سرم تصور می کردم، از سن و صحنه فرار کردم.
نوشتن یا به تصویر کشیدن یه روز از هفت روز ِهفته ت… مو به مو... روی یه کاغذ بی خط . اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته. با تمام جزئیات ابلهانه ش.
_:«یه مدت که نمایشنامه بخونی دستت میاد. می فهمی که تو تمام نمایشنامه ها یه گره هست...»
اسمش خُتَن ه. گرافیک خونده گویا! اما زده تو کار نمایش و نمایشنامه نویسی.
گره! فکر می کنم که یه اصطلاح تو ادبیات نمایشی باشه. شاید همونی که بدرطالعی تمرینش رو بهمون داده بود! این طوری: «از الآن تا هفته ی دیگه! نگاه می کنید به دور و برتون! دنبال یه سری فعل و مفعول باشید! شیر آبی که باز نمیشه! می خواید بازش کنید. چطوری؟ چی کار می کنید؟ آقا هرزه! اصلا بسته نمیشه!»
وای وقتی که این گره، گره ی بی اتفاقی باشه! گره ی روزمرگی! درست اون جا که هیچ اتفاقی نمیفته. یادمه قبلا یه چیزی تو این مایه ها نوشته بودم. اسمش رو گذاشته بودم "تا یک سیگار کشیدن". درون مایه ش هم این بود که درست به اندازه ی یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نمیفتاد و کل متن شده بود توصیف مو به موی جزئیات فضا. با اعتماد به نفسی که خاص همون سنم بود فرستادمش برای کسانی که دستی داشتن و باورشون داشتم. یکی گفت: «نمیشه! آقا این تو "اتفاق" بالاخره چرا نمی افته؟» منم گفتم: «منم همین رو می خوام! می خوام تا یک سیگار کشیدن هیچ اتفاقی نیفته و طرف واسه سیگارش زندگی کنه.» گفت: «نمیشه! لااقل واسه داستان کوتاه نداریم اینو! ولی توصیفاتش به درد نمایشنامه نویسی می خوره!» اون یکی هم گفت:«کابوسیه که باید نوشته شه تا بتونه با دیگران ارتباط برقرار کنه!»
خلاصه اون جا بود که قطعش کردم و بی خیال گره انداختن و باز کردنش شدم. شاید با این باور:
«چه در آن زمان و چه بعد بیشتر و بیشتر یه نظرم مسخره و غیرعادی آمد که فرهنگ ما آدم ها را به جایی رسانده که عده ای می نویسند یا می خواهند بنویسند، اما حرفی برای گفتن ندارند»*
گفتم گره اگه تو وجودم اون قدر بزرگ و محکم باشه خودش میاد. آخه زور بزنیم واسه چی؟! بماند که از اون روز تا حالا گره ی من همون بی گره ای مونده. درست اون جا که هیچ اتفاق خاصی نمیفته.

......................................................................

*: یوستین گاردر، مرد داستان فروش، انتشارات تندیس